«چند شاعری در چند صدایی» از سری سخنرانی های علی عبدالرضایی را در یوتیوب دنبال کنید

یک جاى مخفى در سیاست، فرهنگ، علىxad الخصوص در ادبیات فارسى هست که باید لو برود؛ حسادت آنxadجا سازماندهى مى xadشود، دروغ، ریا، زیرآبزنى، غرورِ بیxadجا و بلاهت آنxadجا!

هنوز "من" تنها عنصرِ غایب در ادبیات فارسىxad ست. داخل و خارج، پیر و جوان هم ندارد؛ همه پشتِ یک نقاب که اسمش"ما"ست مخفى شدهxad اند. ایرانى بدتر از افغانستانى، تاجیک گُه xadتر از این هر دو! همه هم دارند فقط نِق مىxad زنند، کسى کارى نمىxad کند. دیگر گَپى بین نویسنده و مخاطب نیست؛ هر دو نمىxad خوانند و استادند نخوانده اعلامِ نظر کنند در یک جمله! به این جملهxad ى نفله چند گزارهxad ى مترادفِ دیگر افزوده در فیسبوکxadشان استاتوس کرده اسمش را هم مىxad گذارند مسئولیت روشنفکرى! بهانهxad شان هم این است که مخاطب امروزى فست فودى شده! با اینxad همه حتى حال ندارند یک تکه سوسیس در مغزشان سرخ کنند! مشتى گدا و گرسنهxad اند که از دم لاغرو شدهxad اند. فیلم بدتر از داستان، داستان آبکىxad تر از شعر و ... شعور را دربست اجاره دادهxad اند.