کارناوال های انتخاباتی در ایران،سریال چهارم_علی عبدالرضایی

سریال چهارم
انتخابات و سیطره ی کیچ ها

کشورهایى که دولتى دیکتاتور دارند به طرز فجیعى سیاست زده اند؛ یعنى در چنین جوامعی، کیچی از سیاست خود را در تمام امور دخالت مى دهد و همین دخالت باعث مى شود که بیمارى پارانوئید ابتدا به شخصیت ها و رفته رفته به آحاد مردم سرایت کند. سوءظن و بدبینى، عدم اعتماد به نفس و از همه مهم تر بلاهت، از نشانه هاى بارز این بیمارى ست که این روزها اغلب ایرانی ها به آن دچارند.
متأسفانه طىِ دو دهه اخیر، تمام سیاست هاى فرهنگىِ اتاق هاى فکر جمهورىِ اسلامى در نهایتِ تیزهوشى به اجراى کامل درآمده، طورى که حتى روشنفکرهاى شعورىِ ایران نیز متر و میزانِ از دست داده، فاقدِ قدرتِ تشخیصِ سره از ناسره اند. تازه حتی اگر مطمئن باشند سره ای در کار نیست، از ناسره یک کاره سره می سازند تا به دوآلیسمِ موروثی وفادار مانده باشند و اینگونه شرّی را بدل به خیر کرده برابر آنکه شرّتر به نظر می رسد علم می کنند. حالا دیگر تمام مراکز میکروسکوپیک و ماکروسکوپیک روشنفکرى که پیشترها توانِ تاثیرگذارى داشتند، رویکردى انفعالى دارند و در برابر هر حرکتِ تازه اى که اتفاق مى افتد جز رُلى بازدارنده ایفا نمى کنند. کسى از اوضاعِ روز راضى نیست، همه مى نالند اما هیچ کس کارى نمى کند، همین ناتوانى در تصمیم گیرى و ابرازِ وجود، باعث شده تا ارتجاع پیشروی کند. حالا دیگر هم آنچه که روشنفکران مى گویند «عالی _ست»،