کارناوال های انتخاباتی در ایران،سریال سوم_علی عبدالرضایی

همه ى فرهنگ ها گذر از راه هایى را قدغن کرده اند، اما تعداد این راه ها در فرهنگ اسلامی بسیار است. متاسفانه نامِ واقعىِ شجاعت در زبان فارسى جز انحراف نیست. اگر از راهى بروى که دیگران نرفته اند، قانون خطاکارت می خواند و دین گناهکار! در زبان فارسى دو واژه ى خطا و گناه تقریبن مترادف اند! بدون سعى و خطا تقریبن هیچ پیشرفتى حاصل نمى شود اما ما از خطا مى ترسیم چون گناهکاران در نهایت مقیمِ جهنم مى شوند! البته روشنفکرىِ چپِ ایرانى یک قدم از روشنفکرىِ مثلن مسلمان جلوتر است، چون اعتقادى به گناه ندارد اما بلافاصله یک قدم عقب مى رود، زیرا خطا را یک کاره با خیانت اینهمان مى کند.
اگر قصد دارى حرکتى بزنى و کارِ تازه اى بکنى اما دو دلی! سرِ جات بتمرگ! تکان نخور! چون اگر خطا کنى خیانتکارت مى خوانند!
براى همین ما در ایران روشنفکر رادیکال نداریم، در عوض یک مشت سوسولِ فکرى داریم که تنها با عشوه هاى رادیکالیستى خودشان را شیک کرده اند؛ اینها خطر نمى کنند، به زندان مى روند چون مشهورتر مى شوند؛ همه شان هم مدام سنگ آزادى را به سینه مى زنند اما فقط آنقدر آزادت مى گذارند که مثل آنها بروى، مثل آنها باشى و در نهایت خروج از رسومِ خود را خیانت مى دانند. براى همین است که معتقدم اینها آزاد نیستند چون خطا نمى کنند و تنها به همین دلیل مطلقن روشنفکر نیستند. کسى که خود هیچ کار نمى کند اما مدام ضر مى زند حتى اگر کراوات بزند ملاست!