شعر”هنرپیشه” از کتاب _فیالبداهه_ علی عبدالرضایی

در پوستری رنگی
از فیلمی که آن را ندیدهام
او را که دیدم جا خورد
از پوستِ خود آمد بیرون
سوارِ ماشین شد
و در بینِ راهِ تهران_چالوس
تا آمدم پشتِ سرم را ترک کنم
رودخانه مکث کرد ایستاد
و چادر از سرِ شب افتاد
با بیل هم نمیشد از زمین دل کَند
بعد هم غروب شد
پنجرهای تهِ دریا آتش گرفت
تا آخرین چراغ
چه خوب شد!
میتوانیم پا در خیابان بگذاریم
و از وسطهای شب…
بگذریم!
این فیلم را حتمن ببینید!