چهره ات از سنگ تراشیده شده است
خونت از زمین سخت
تو از دریا می ایی
همه چیز را چون دریا
برمی گیری و می نگری و به دور می افکنی. سکوت در دل توست
واژه ها را می بلعی
تو تاریکی هستی
سحر برای تو سکوت است
تو همچون صدای زمینی
درنگ سطل چاه
اواز اتش
تلپ افتادن سیب
واژه های جویده جویده وبی امید
دم در
گریه کودک
چیزهایی که هرگز عوض نمی شود
تو عوض نمی شوی
تو تاریکی هستی
مهمان خانه متروکی هستی
با کف لخت اتاق هایش
که یک بار پسرک به درونش امد وکفشی به پا نداشت
و همیشه به یاد می اورد
تو ان اتاق تاریکی
که همیشه به یاد می اورد
مانند حیاطی باستانی
که سحر از انجا اغاز شد

چزاره پاوزه

ترجمه "محمد مختاری"

به نقل از کتاب زاده اضطراب جهان /نشر سمر/1371