قیافهها را اگر برداریم xa0 و در ژستهای سطر نگذاریم xa0 اگر سوالی بلند نکنیم xa0 پاسخی پیدا نمیشود xa0 دیروز را اگر درست تعریف نکنیم xa0 فردا دوباره تحریف میشود xa0 مگس که نیستیم xa0 به جای وز وز میتوانیم درِ کندویی وا کنیم xa0 عدویی پیدا کنیم xa0 مراعات کمی دوات روی زبانِ فردوسی ما را مات کرد xa0 وگ...

دیگر نمیخواهم پاهایم که از شورت آویزان دهان باز کند رو به چادری سر پنجره و فرار کند توی دامنیxa0 که به تنگ آمده نمیخواهم چشم روی ساق بکارم تا ساقه شود توی گلدان و مثل دستهام خاک بخورد xa0پشت پنجره حتا برای چادریxa0 که تف کرده روی شورت ناخن نمیجوم دیگر پا نمیدهد زانو به خم شدن مقابل اشک و مرگ که آ

مدیون آنانی هستم که عاشقشان نیستم این آسودگی را آسان میپذیرم که آنان با دیگری صمیمیترند با آنها آرامم و آزادم با چیزهایی که عشق نه توان دادنش را دارد و نه گرفتنش دم در چشم به راهشان نیستم شکیبا تقریبا مثل ساعت آفتابی چیزهایی را که عشق در نمییابد میفهمم چیزهایی را که عشق هیچ گاه نمیبخشد می

یک آوانگارد، یک انقلابی هرگز نمیتواند مردمی باشد. وقتی نام مردم را میآوریم از اکثریتی حرف میزنیم که پیشتر خواسته یا ناخواسته در سرنوشت سیاسی کشورش دست داشته و هرگز اهل نافرمانی و عصیان نبوده در واقع همیشه آنهایی که در اقلیت بودند سببساز تغییر شدند نه مردم که معمولن به اکثریت جامعه اطلاق میش

همه منتظر معجزه اند که زندگی شان شاد شود اما تنها عده ی قلیلی که آن را خلق می کنند شاد می شوند، بقیه در اندوه، آب تنی کرده بر این باورند که نابغه نیستند تا خلق کنند.اما همه نابغه اند! به شرطی که توانایی شان در کاری که می کنند لحاظ شود، نمی شود از یک کبوتر انتظار داشت مثل خر عر بزند.آدمهایی هستند که

جوهری که خط خطیام کرده در حال ماسیدن است و یخی که کردهام آن زیر در حال آب آبی که میشوم نزدیکتر از غروبم و خورشید که پاشنه درآورده از خانه پناهندهایست بیاقبال دوزانو نشسته روبروی گرسنگی و روغن که التماس این شکمپاره میکند ریخته توی دفترم xa0درشتتر مینویسدم اینبار تابه را خط نزنید چقد

تنهایی نه شباهتی به آرام شبِی xa0دلچسب در خانه دارد با کرست کمرxa0xa0آبی لاجوردی بر تن و خوش آغوشی در بَر و نه کوپه ی خواب ِ قطاری را میماند در سفرِ شاد و فارغش از میان ِ منظرههای به غایت دلگیرِ خانههای کوچک ِ زمینی و نه هرگز تنهایی شاهزاده خانم مردهای xa0را xa0میماند بر تختی میلهای احاطه شده در سوس...

آقایی که شما باشین، تا اون روز من هیچ کار خلاقی نکرده بودم و از اون وقت تا حالا نکرده xadام . یعنی اصلا فکرشم نیستم . اما اون شب روراست گشنه xadم بود. اونم چه جور! دوره xadی کسادی بود و هنوز کارخونه xadهای اسلحه xadسازی وا نشده بود تا دوباره پولxadها به جریان بیفته . هنوز جنگ دوم درگیر نشده بود . دا...

هرگز بیش از ایامی که به تنهایی و با پای پیاده سفر کرده ام نه اندیشیده ام ، نه و جود داشته ام ، نه زندگی کرده ام و نه به عبارتی خودم بوده ام . در پیاده روی چیزی هست که به اندیشه هایم جان می دهد و آنها را بر می انگیزد . هنگامی که در جایی ساکن هستم کم وبیش توان اندیشیدن را از دست می دهم . باید جسمم د

۱ذکر شیخ ابوبکر شبلی رحمةالله علیه نقل است که او بس نمک در چشم میکرد. او را گفتند: آخر تو را دیده به کار نیست. گفت: آنچه دل ما را افتادهاست، از دیده نهان است.و کسی گفت: که چون است که تو را بیآرام میبینیم، او با تو نیست و تو با او. گفت: گر بودمی با او بودمی؛ ولیکن من محوم اندر آن چه اوست.۲ خم ش

جامعهی نمایش» را در آبانماه ۱۳۸۲ نوشتم. نوبل صلح به شیرین عبادی رسیده بود. هرکس به دلیلی خوشحالی میکرد. در هر اتفاقی که میافتد –مثلن در یک شوق جمعی– این خطر وجود دارد که چیزهایی از نظر پنهان بماند. ابعادی در نظر گرفته نشود. وضعیت اغراقآمیز شود. همهچیز با غلو، با بزرگنمایی عرضه شود. در این

یادداشت مترجم:xa0میخائیل باکونین در کتابشxa0دولتگرایی و آنارشیxa0(۱۸۷۳) در کنار پرداختن به پیششرطهای لازم برای تحقق یک انقلاب اجتماعی در روسیه به نقد دولتگرایی مارکسیستی میپردازد. گرچه آنارشیستها و مارکسیستهای قرن نوزدهم بر امحای دولت متفقالقول بودند، مارکسیستها ایجاد یک «دولت کارگری» را پس از پی

جز آغوش ِ نیم داری که مال ِ تو باشدبستری که میزبان ِ دو عاشق باشد در کار نبودخانهها خسیس بودند نمیگذاشتندنگذاشتیمپایی از آهو به دو برداشتیمو در خیابانی که بر لب میگذشت شب گذاشتیممن از تاریکخانه آمده بودمبرای آغوشی که باید میزدم قدمتو آماده بودیو دوربین در چشمهای هیزی که تنگی می کرد مخفی بودعکس

بخش یک: قایم شده، مثل قاشقزنها توی لباس مبدل“در سومین روز سفرمان از رودخانهی لاکی فورد به جسدی برخوردیم که تقریبا به تمامی توسط گرگها (که در این نواحی پرشمارند و شبها با صدای زوزههایشان کنسرت میگذارند و بیخوابمان میکنند) خورده شده بود و سرخپوستها هم پوست سرش را کنده بودند… جسد را دفن کر

مبانی اولیه داستانxad نویسی _ علی عبدالرضایی :: وبلاگ کالج شعر علی عبدالرضایی وبلاگ کالج شعر علی عبدالرضایی کالج شعر عبدالرضایى، سازمانى شعرى و شعورى ست که در آن حدودپنج هزار تن از نویسندگان مستقل معاصر، به ویژه شاعران و منتقدان جوان عضویت دارند و مطالب شان در رادیو کالج، مجله فایل شعر و گروه تلگر

وبلاگ کالج شعر علی عبدالرضایی کالج شعر عبدالرضایى، سازمانى شعرى و شعورى ست که در آن حدودپنج هزار تن از نویسندگان مستقل معاصر، به ویژه شاعران و منتقدان جوان عضویت دارند و مطالب شان در رادیو کالج، مجله فایل شعر و گروه تلگرامى و اینستاگرامى کالج شعر منتشر مى شود

خاموش، نزد ِ ما ایستاد، همان خدای لاغر و نزار و رنگپریده که به قلمرو ِ ما تجاوز کرده بود و منتظر ماند تا اتهاماتش را بشنود.اولین کس که از میان ما صحبت کرد، مولونگو بود، خدای مردمان ِ یائو.«روزگارانی بود، دورانهای بسیار دور در زمانهای گذشته، که من شادمان با حیواناتم بر زمین میزیستم. اما بعد، انسا

اداره مسکن نیست. اتحادیه ی ِ مستأجران نیست. خانه ای در جهنم است. اما من پنجره ام را رو به تنهائی می گشایم. برحاشیه تنهائی می ایستم و ُ به تو می نگرم. و تو در من مثل آتشی روی آبشار. اینهمه جمعیت ِ شهرهای ِ گمشده اینهمه همسایه های ِ با خاک یکی شده و حالا این یکی که می درخشد چنین من مستأجری بدون ِ ورو

عصبانی که میشومگاز میگیرم دندانهایم راپشت لبهای سرکوب شدهامو حالم رااز هر کجا که ریخته باشد جمع میکنم عصبانی که میشومدستم را بر میدارممیزنم زیر گوش خیابانبه اولین ترمز سلام میکنمبه شانههای شیشهای تکیه عصبانی که میشومزودتر از همیشه برمیگردمتا آشپزخانه را بغل کنمسفرهی دلم را روی میز پهن

در بالای شیب در یک رمان، ابرمطیعانه وانمود میکند که ابر استولی برای پرندهای که بیرون از رمان پرواز میکندابر بیش از یک ابر است:ابر باران استآسمان استستارههای براق استو حتا خود پرندهآدمیزاد، هنوز تمام فکر و ذکرشداستاننویسیستموضوعات موقتی را به دست میگیردو میخهای زنگزدهی زبان را میکوباندبه د